Coaching to nie wyścig. Wielu z na chce szybkich zmian, szybkich sukcesów i szybkich relacji. Przecież tak szybko żyjemy....

A Ty drogi coachu nie słyszysz takich próśb od swoich klientów i ich przełożonych?. Przecież zdarza się, że to klient chce wywrzeć (wywiera) nacisk na coacha aby jak najszybciej przepracować pewne tamaty i znależć się na końcu procesu z osiągniętym celem. A pewnych struktur i poszczególnych części procesu pominąć się nie da, mimo że świat pogania...

Zaproś klienta do celebracji, podróży i odkryć a nie wyścigu. Nie bój się bo kiedy będziecie robić podsumowanie i końcowy rozrachunek okaże się, że ten czas spędzony z klientem zwraca sie z nawiązką. Przecież wiemy, że wszystko ma jakiś rytm, jakiś ukryty sens i ważne abyś miał takie przekonanie, ba nawet je celebruj, świętuj, ciesz się. Pokaż, że Ty coachu nie utożsamiasz się z wariackim tempem, z pokoleniem „instant“, oderwij etykietkę lub ją po prostu zamień na jestem tu i teraz. Kliencie masz czas. Czas na podróż rożnymi drogami, a co kiedy pojawi sie chęć pójścia na skróty?

Wytłumacz klientowi, że praca w poszczególnych sesjach bez względu na najsilniejsze emocje klienta powinna mieć określony czas, przecież ta wyprawa to podróż klienta w głąb siebie. Klient chce dotrzeć do swojej wewnętrznej harmonii, powracać do zasobów i energii, w końcu chce witać i utrzymywać dobrą witalność i to zarówno zawodową jak i prywatną. Przecież celem coachingu jest powrót lub przywrócenie proporcji, zbilansowanie, codzienna holistyka. Warto spojrzeć na tempo z pozycji sytemu, zapytać klienta jakie zobaczy krzyści dla Waszej pracy, on dla swojej pracy, dla siebie, dla rodziny i w końcu dla świata? Ma być prawdziwie. Nigdy nie zbliżysz sie do prawdy pędząc, bo kiedy jesteś w pośpiechu nie możesz prawidłowo postrzegać zdarzeń. W sesji jest ważny każdy moment, czy pamietasz o wadze każdej chwili? O zangażowaniu się na 100 procent? Pilnuj czasu aby klient miał przestrzeń na rozwój aby cieszył sie z odkrywania osobistych strategii, by wzbogacał swoją samoświadomość, by znajdywał właściwe sobie odpwowiedzi, inspiracje do poszukiwań i napęd do zmian. Czy możliwy jest holistyczny proces pędząc, biegnąc i ścigając się z czasem?